Τριάντα Αυγούστου, παραμονή αναχώρησης. Είχαμε νοικιάσει ένα εξοχικό με τρεις φίλους, δέκα μέρες ηρεμίας, θάλασσα, μπύρες, κάρτες. Η τελευταία νύχτα ήταν πάντα η πιο φορτισμένη. Είχαμε φάει τα περισσότερα φαγητά, είχαμε πιει σχεδόν όλα τα ποτά, και καθόμασταν στην αυλή κοιτώντας τα άστρα. Κάποια στιγμή, ο Κώστας, ο πιο τυχερός της παρέας, είπε: «Ρε, πάμε να παίξουμε ένα καζίνο από το κινητό, για την τελευταία βραδιά». Τον κοροϊδέψαμε. «Τζόγος; Τώρα;» είπαμε. Αλλά εκείνος επέμεινε. «Ένα στοίχημα ο καθένας, 5 ευρώ, ό,τι βγει».
Εγώ δεν είχα ξαναπαίξει ποτέ. Αλλά εκείνη τη στιγμή, με τη θάλασσα να ακούγεται και τον ουρανό γεμάτο αστέρια, είπα «γιατί όχι;» Ο Κώστας μας έδειξε την πλατφόρμα που χρησιμοποιούσε. Ήταν το
Vavada Καζίνο Ελλάδα
. Μπήκε από το κινητό του, μας έδωσε έναν κωδικό, και ο καθένας από εμάς έβαλε 5 ευρώ στον λογαριασμό του. Συνολικά 20 ευρώ. Συμφωνήσαμε να παίξουμε όλοι μαζί ένα slot, να δούμε τι θα γίνει. Αν κερδίζαμε, τα λεφτά θα πήγαιναν για κοινό τραπέζι στην επιστροφή.
Ο Κώστας διάλεξε ένα slot με θέμα την αρχαία Ελλάδα. Θεοί, κεραυνοί, μάρμαρα. Μου άρεσε η αισθητική. Πατούσε ο ένας, μετά ο άλλος, εναλλάξ. Ο Δημήτρης έχασε, η Μαρία έχασε, ο Κώστας κέρδισε 8 ευρώ, γέλια. Ήρθε η σειρά μου. Δεν είχα ιδέα τι έκανα. Απλά πάτησα spin. Τα σύμβολα σταμάτησαν. Τίποτα. Ξαναπάτησα. Τίποτα. Τρίτη φορά, τρία σύμβολα: ένας κεραυνός, ένα φίδι, μια κουκουβάγια. Η οθόνη έγινε χρυσή. Μπήκε μπόνους γύρος.
Ο Κώστας φώναξε, η Μαρία ούρλιαξε, εγώ έμεινα παγωτός. Ο μπόνους γύρος είχε τρεις επιλογές. Διάλεξα την πρώτη. 40 ευρώ. Διάλεξα τη δεύτερη. 80 ευρώ. Την τρίτη, 160 ευρώ. Σύνολο 280 ευρώ. Από 5 ευρώ. Η αυλή έγινε ένα μικρό πανηγύρι. Ο Κώστας με σήκωσε στον αέρα, η Μαρία τράβηξε βίντεο, ο Δημήτρης έχασε το στοίχημα που είχε βάλει μέσα του ότι δεν θα κέρδιζα τίποτα.
Τα 280 ευρώ τα τραβήξαμε αμέσως. Κρατήσαμε 80 για να τα μοιραστούμε, τα υπόλοιπα 200 τα βάλαμε κοινό ταμείο. Την επόμενη μέρα, στον δρόμο της επιστροφής, σταματήσαμε σε μια ταβέρνα. Φάγαμε, ήπιαμε, και πληρώσαμε από τα κοινά χρήματα. Περίσσεψαν 50 ευρώ. Τα δώσαμε στον Κώστα για τα καύσιμα. Εκείνος δεν τα δεχόταν, αλλά στο τέλος τα πήρε.
Εκείνο το βράδυ, όταν γύρισα σπίτι, έπεσα στο κρεβάτι και σκεφτόμουν τι είχε συμβεί. Δεν ήταν τα λεφτά. Ήταν η στιγμή. Εκείνη η τελευταία νύχτα, η αυλή, τα αστέρια, η παρέα. Το Vavada Καζίνο Ελλάδα ήταν απλά η αφορμή. Η αφορμή για να γελάσουμε όλοι μαζί, για να νιώσουμε ότι κάτι συναρπαστικό συνέβη, για να κλείσουμε τις διακοπές με μια ανάμνηση.
Από τότε, έχουμε κάνει καθιερωμένη συνήθεια. Κάθε φορά που βρισκόμαστε οι τέσσερις, βάζουμε από 5 ευρώ ο καθένας, παίζουμε ένα παιχνίδι, και ό,τι κερδίσουμε πάει για ποτά ή φαγητό. Μερικές φορές κερδίζουμε ένα τραπέζι, μερικές φορές τίποτα. Δεν πειράζει. Το νόημα δεν είναι το κέρδος. Είναι η διαδικασία, το γέλιο, η συντροφικότητα.
Τώρα, ο γάμος του Κώστα πλησιάζει. Του ζήτησα να είμαι κουμπάρος. Δέχθηκε. Στο πάρτυ, έχουμε κανονίσει να παίξουμε ένα τελευταίο παιχνίδι, όλοι μαζί, για την υγεία του ζευγαριού. Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε. Δεν με νοιάζει. Ξέρω ότι θα γελάσουμε. Όπως εκείνη τη νύχτα στην αυλή, με τη θάλασσα να ακούγεται, τη Μαρία να ουρλιάζει, και εμένα να μην πιστεύω στα μάτια μου.
Η τύχη δεν είναι πάντα προσωπική υπόθεση. Μερικές φορές, είναι ομαδική. Και όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται. Αυτό μου έμαθε η τελευταία μέρα του θέρους. Και αυτό θα κρατήσω για πάντα. Όχι τα χρήματα. Την ανάμνηση. Εκείνης της νύχτας που πέντε ευρώ έγιναν 280, και 280 έγιναν ένα τραπέζι, μία βενζίνη, μία αγκαλιά. Αξίζει. Ακόμα κι αν δεν ξαναγίνει. Αξίζει μόνο και μόνο για εκείνο το βράδυ. Για εκείνο το γέλιο. Για εκείνη την αγκαλιά. Εκείνη την τελευταία μέρα που δεν τελείωσε ποτέ. Γιατί έμεινε στην καρδιά μας. Σαν μια ανάμνηση με χρυσά σύμβολα και φίλους δίπλα. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο.
